Çocukluk tramvayı

İlk gün.

Bazısı “Merhaba!” dedi, “Merhabasını esirgemesini gerektirecek bir travma yaşamamış demek ki.” dedim, ben de hemen “Merhaba!” dedim, korkmadım.

Bazısı merhaba demekle kalmadı kollarını aça aça bir de “Hoş geldin!” dedi. “Vay bee!” dedim, “Seviliyo demek ki, gönlü geniş, bi de hoş geldin ekledi.” Çok sevindim, belli etmedim. Az kalsın sarılacaktım. “Neyse” dedim sarılmadım, “ikram edecek bir şey olursa ilk ona ikram ederim.” diye plan yaptım.

Bazısı sadece gülümsedi önüne baktı, ben de gülümsedim önüme baktım, bir an bu tipleri çok sevdiğimi fark ettim. Kasmadık karşılıklı. İsimlerini bile öğrenmedim. Sessiz sessiz anlaştık. Dışardan belli olmaz, vardır böyle anlaşmalar. ”İletişim miletişim teferruatlı şeyler bunlar, yormayın beni.” demedi ama ben anladım, haklıydı, destekliyordum. Canım istemedi hiçbir şey söylemeden gittim geldim, bakmadı bile, hafifledim, “Aslan kral!” dedim. İçimden tabii.

Bilmem kime benzettiği için selam veren oldu. Bilmem kime benzettiği için selam vermeyen oldu. Başkası olmadığımı anlaması uzun sürenler oldu, kısa sürenler oldu.
Bazısı sessizdi, yapıları öyleydi, bi’şey demediler. Ben de uğraştım ama sessiz duramadım. Nefesimi tutmuşum gibi oldu, bıraktım.

“Gelmez olasıca!” diyenler vardı bir de. İçlerinden tabii. Dışlarından hiçbir şey demeyerek pek çok şey kastediyor olabilirlerdi. Nezaket beklentinize göre dertlenebilirdiniz. Dertlenmeyedebilirdiniz. Oley!

Sonra zil çaldı.

Beslenme saati gelmişti, dışarda bekleyen annesi, yuvada geçirdiği ilk günün ürkekliği gözlerinden okunan ufaklığa elmasını, sütünü getirdi.

Ufaklık bi’şeylere dertlenmişti.

Yine de kendisine “Merhaba!” deyip, bir de “Hoş geldin!” ekleyenlerin yanına gidip, tam da karar verdiği gibi elmasından ikram etti.

“Ben her gördüğüme merhaba derim, çok severim, hep derim. Gülümserim de hep, hiç bi’şey olmaz. Biri bana ‘Sürekli gülümseyen tipler sinirimi bozuyo.’ demişti, gülümsemiştim. Bi’şey olmamıştı.” diye geçirdi içinden, kendinden emindi, annesine bi’şey demedi.

Sonra okul başladı, bitti, sonra başka okullar başladı, onlar da bitti. İlk günlerde bazısı merhaba dedi, bazısı demedi. İlk işine girdi, sonra beş kere daha işe girdi. Bazısı merhaba dedi bazısı hoş geldin ekledi, bazısı inat etti hiçbi’şey demedi. İnsanlar farklı farklıydı, insanlar hep aynıydı.

Evlendi mevlendi. İyi gün oldu, kötü gün oldu, bir sürü ilk gün oldu, son gün oldu. İlk günler de, son günler de hep farklı farklıydı ama insanlar hep aynı olduğundan onlar da aynıydı. Bazıları selam verirdi, bazıları vermezdi.

O hep selam verdi. Salak değildi de inat etmişti muhtemelen. Bazen inat iyidir diye düşünüyor olabilirdi.

Son gün.

Allah gecinden versin, bir gün hakkın rahmetine kavuştu. Rahmetli olduğu ilk gün sakin geçti. Bazısı merhaba dedi, bazısı hoş geldin ekledi, bazısı hala selam vermiyordu.
“Ölmüşsün be adam, bu daha neyin tasarrufu?!” demek istedi bizimki, demedi.

“Merhabaaaa! Üstünüze gül ağacı dikmişler, kuşlar konuyo ne güzel!” dedi.

Gül ağacı anladı, kuşlara merhaba dedi.

DİĞER H. KÜBRA GÜNER YAZILARI

• Dalay lay lom