Kokusu çıkmaz diye mi düşünüyorsun?

Sesindeki, gözündeki, tenindeki duyguları saklayabiliyor musun?

Mesela becerebiliyor musun sesin titremesini engellemeyi? Ya da engel olabiliyor musun bir kaşının hafifçe yukarı kalkmasına apansız?

Gözünün içine bakıldığında gözünü kaçırmayı; ya da karşındakinin gözünün ta içine dik dik bakmayı engelleyebiliyor musun?

Hani bi’ an öfkeyle elini sigarana ve çakmağına atma isteğini farkedip, bunun o an hiç doğru olmadığını düşünerek kendini bunu yapmaktan alıkoyabiliyor musun?

Mesela göz kapaklarını kontrol edebiliyor musun; alt tarafı iyice nemlendiğinde, elinle alttan hafifçe destek bile olmadan o damlayı oradan damlatmamayı becerebiliyor musun?

Mesela herkesin açıkça ama “zekice” doğru söylemediği durumlarda bunu tam anlamamış bir “salak” ve anlamadığı için de “namuslu” biri gibi görünebiliyor musun?

Ya da bunu çok iyi anlamış olduğuna ve bununla iş birliği niyetinin samimiyetine diğerlerini inandırabiliyor musun?

Bilgisine tam hakim olmadığın bir konu ile ilgili “yaratıcı”, “dahiyane” bir fikrinin olabileceğine gerçekten inanıyor musun?

Ya da eşsiz ve fark yaratacak stratejiler kurulabileceğini mi düşünüyorsun?

Soru cevaplamanın sıkıcı bir şey olmadığını mı iddia ediyorsun?

İnsanın kendisi ile yüzleşmesinin başka yollarını mı biliyorsun?

Kendine sormamayı becerebiliyor musun?

Sorduğunda geceleri rahatça uyumayı..?

O an orada herkesin hoşuna gidecek diye ağız dolusu küfredebiliyor ve bununla gururlanıyor musun?

Bütün samimiyetsizlik yüzümüzde bir küfür gibi dururken, kendi ettiğin küfürden utanmamayı becerebiliyor musun?

Öfkenin, heyecanın, mutluluğun, tedirginliğin de bir kokusu olmadığını mı sanıyorsun?

İnsanın kendisinin inanmadığı “büyük yalanlara” başkalarını inandırabileceğini mi düşünüyorsun?

Samimi ve gerçek olmayan mesajların tüm samimiyetsizliğinin ya da gerçek dışılığının üretici ve tüketici olan bizlerin dikkatinden gizlenebileceğini mi düşünüyorsun?

İnsanların mesajın içeriğini sorgulamadıklarını mı düşünüyorsun?

Peki mesajı sorgulayıp mesajın sahibini sorgulamadıklarına mı inanıyorsun?

Hani o gözünden damlatmamayı başardığın damlayı gizleyebildiğini mi sanıyorsun?

Yani sesinin titremesini engellediğine sevinirken yanlış vurgularınla yakalanmadığın inancında mısın?

Ortada yanlış bir şeyler varsa kokusu çıkmaz diye mi düşünüyorsun?

Peki o zaman niye bana, hepimiz aslında her şeyin farkındayız gibi geliyor?

DİĞER A. UĞUR ALPARSLAN YAZILARI

• Rengarenk on dokuz ay
• Oysa ben bir nedeni yok sanıyordum
• O sadece bir bağlaçtır çünkü...
• Satılık ruh!
• İpsizin Memed’le başladı çekim...
• Zeki Müren de bizi görecek mi?
• Hatırla sevgili...